< overview
August 4, 2015

Iconic Kids Luna & Janne: jump for joy!

Ze eten graag garnaalkroketten en pasta, houden van lachen, series kijken in bed en ropeskippen de wereld rond. Luna en Janne (15 en 16 jaar oud), zijn naast beste vriendinnen ook nog eens elkaars concurrenten. Knoop deze straffe madammen alvast in je oren en jump for joy!

– Vertel ons eens iets meer over jullie sport. Hoe zijn jullie ooit begonnen?
Luna: Ik kreeg de smaak te pakken dankzij mijn oudere nicht die ook aan ropeskipping deed. Ook op de speelplaats werd regelmatig ‘touwtje gesprongen’. Negen jaar geleden stapte ik voor het eerst een ropeskipclub binnen.
Janne: Ik heb samen met een vriendin ooit eens een ropeskipping sessie uitgetest. Ondertussen zijn we al tien jaar lustig aan het springen in competitieverband.

– Waarom doen jullie je sport zo graag?
Luna: Het is een heel intensieve sport. Je moet lenig zijn, conditie en kracht hebben, creatief zijn om te kunnen freestylen,…. De ropeskippingwereld is ook een grote vriendenkring, over de grenzen heen.
Janne: We zijn zowel concurrenten als vrienden van elkaar. Het is een zeer gevarieerde sport, want je hebt verschillende disciplines. Het onderscheid tussen individuele competitie en teamcompetitie is een leuke afwisseling.

– Waar dromen jullie nog van?
Luna: Op sportief vlak wil ik nog vaak deelnemen aan internationale wedstrijden. Daarnaast wil ik in de toekomst ook kleding ontwerpen voor een eigen –of gekend kledingmerk.
Janne: Ik wil graag alle continenten bezocht hebben in m’n leven. Door ropeskipping ben ik al in Noord-Amerika en Azië geweest. Hopelijk brengt het mij ook naar de andere continenten. Een medaille halen op een internationaal kampioenschap en Barack Obama ontmoeten staan ook nog op mijn bucket list. 

– Wat is het strafste avontuur dat jullie ooit al meegemaakt hebben?
Luna: Mijn wedstrijd tijdens het wereldkampioenschap voor beloften in Hong Kong, werd bekroond met een gouden en zilveren medaille!
Janne: Eigenlijk was ik niet geselecteerd om mee te gaan naar dat WK. Door een blessure in een ander team werd ik echter gevraagd om in te springen. Daardoor kon ik toch nog deelnemen aan de teamcompetitie!